Przedziwna pogoda ogarnęła moją duszę, niby owo zaranie wiosny, którym poję
ciągle serce moje. Jestem sam i używam życia w całej pełni, bo zaprawdę, okolica
ta stworzoną jest wprost dla dusz takich, jak moja. Drogi przyjacielu, jestem
tak szczęśliwy, tak bardzo utonąłem w ciszy słodkiego bytowania, że cierpi na
tym sztuka. Niezdolny rysować, niezdolny położyć kreski, czuję mimo to, że nigdy
większym nie byłem malarzem jak w tej chwili.