Pośrodku widniał obszerny i okazały pałac bez dachu. Popękane tafle, którymi
wyłożony był niegdyś dziedziniec oraz rozwalone cembrowiny studzien i
wodotrysków pokryte były czerwonymi i szarymi plamami pleśni i porostów
rozmaitych, a różne krzewy popodważały korzeniami nawet głazy, stanowiące
obmurowanie dawnych stajen królewskich słoni, tak że leżały porozrzucane, jakby
je umyślnie rozwalono. Z platformy pałacu widać było rozrzucone na upłazie
wzgórza rozliczne domy miasta, tworzące dotąd kilka wyraźnie zarysowanych ulic.
Pośród mroku rozwaliska te, pozbawione dachów, wyglądały razem wzięte jak duży,połamany i pozbawiony miodu plaster pszczeli.