Ocknęło się znów zimno targające wnętrzności — i cierpienie, co raz wraz jak
toporem rozrąbywało głowę. W prawem biodrze ból szarpał się nieustannie, niby
hak wędy żelaznej, wyrywany na zewnątrz. Co chwila ogień niepojęty, nieznany
zdrowemu ciału, latał po plecach, a ciemność pełna wielobarwnych iskier
oślepiała oczy. Ranny zawinął się i zatulił w półkożuszek, który jeszcze za dnia
zdarł był z sołdata ubitego w zaroślach na brzegu rzeki. Nagie nogi i skrwawione
biodra wpychał głębiej w stos trupów, szukając tych dwu ciał, które ciepłem
broczących ran rozgrzewały go w ciągu nocy, a wyciem i jękiem budziły ze snu
śmierci do łaski życia. Lecz tamci dwaj ucichli, ostygli i stali się równie
ohydni, jak zagon skrwawionem okryty ścierniem. Ręce i nogi, poszukujące ciepła
jeszcze żyjących, trafiały wciąż na obmokłe i śliskie zwłoki.