KOCHANY POETO RUIN!
Pozwól, że pisząc do ciebie zacznę od apologu, który mi opowiedziano nad
Salaminy zatoką.
Stary i ślepy harfiarz z wyspy Scio przyszedł nad brzegi Morza Egejskiego, a
usłyszawszy z wielkim hukiem łamiące się fale; myślał, że szum ów pochodził od
zgiełku ludzi, którzy się zbiegli pieśni rycerskich posłuchać. — Oparł się więc
na harfie i śpiewał pustemu morza brzegowi: a kiedy skończył, zadziwił się, że
żadnego ludzkiego głosu, żadnego westchnienia, żadnego pieśń nie zyskała
oklasku. Rzucił więc harfę precz daleko od siebie, a te fale, które śpiewak
mniemał tłumem ludzkim, odniosły złote pieśni narzędzie i położyły mu je przy
stopach. I odszedł od harfy swojej smutny Greczyn nie wiedząc, że najpiękniejszy
rapsod nie w sercach ludzi, ale w głębi fal Egejskiego Morza utonął.