Nie bacząc na silny atak podagry w nocy i wynikające stąd zdenerwowanie,
Kistunow rano udał się do biura i najgorliwiej zaczął przyjmować interesantów
banku. Wyraz twarzy miał ponury i zmęczony, ledwo był zdolny mówić, ledwo
oddychał — jakby niebawem miał spocząć w grobie.
— Czym mogę służyć? — zwrócił się do kobiety w przedpotopowej salopie, której
forma z tyłu przypominała niby chrabąszcza.